به گزارش صالحین:

به نام خداى بخشاینده مهربان

مقدمه

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى جَعَلَ الْحَمْدَ مِفْتاحاً لِذِکرِهِ وَ خَلَقَ الاْشْیاءَ نَاطِقَةً
ستایش خداوندى را سزا است که حمد را کلید ذکر خود قرار داد و تمامى موجودات را گویا
بِحَمْدِهِ وَ شُکرِهِ وَ الصَّلوةُ وَ السَّلامُ عَلى نَبِیهِ مُحَمَّدٍ الْمُشتَقِّ اسْمُهُ
به ستایش و سپاسگزارى خود آفرید و درود و سلام بر پیامبرش محمد باد که نامش از نام او
مِنِ اسْمِهِ الْمَحْمُودِ وَ عَلى الِهِ الطَّاهِرینَ اُولِى الْمَکارِمِ وَ الْجُودِ
که محمود است جدا گشته و هم بر خاندان طاهرینش باد که صاحبان خوبیها و جودند.

وبعد چنین گوید این فقیر بى بضاعت و متمسّک به احادیث اهل بیت رسالت علیهم السلام عبّاس بن محمد رضا القمّى خَتَمَ اللّهُ لَهُما بِالْحُسْنى وَ السَّعادَةِ که بعضى از اخوان مؤمنین از این داعى درخواست نمودند که کتاب مفتاح الجنان را که متداول شده بین مردم مطالعه نمایم و آنچه از ادعیه آن کتاب که سند دارد ذکر نمایم و آنچه را که سندش به نظرم نرسیده ذکر ننمایم و اضافه کنم بر آن بعض ادعیه و زیارات معتبره که در آن کتاب ذکر نشده پس احقر خواهش ایشان را اجابت نموده و این کتاب را به همان ترتیب جمع آورده و نامیدم آنرا به مفاتیح الجنان و مرتّب گردانیدم آن را بر سه باب باب اوّل در تعقیب نمازها و دعاهاى ایام هفته و اعمال شب و روز جمعه و بعض ادعیه مشهوره و مناجات خمس عشرة و غیرها باب دوّم در اعمال ماههاى سال و فضیلت و اعمال روز نوروز و اعمال ماههاى رومى باب سوّم در زیارات و آنچه مناسب آن بابست امید که اخوان مؤمنین بر وفق آن عمل نمایند و این گنه کار روسیاه را از دعا و زیارات و طلب مغفرت فراموش نفرمایند باب اوّل در تعقیب نمازها و دعاهاى ایام هفته و اعمال شب و روز جمعه و بعض ادعیه مشهوره و مناجات خمس عشرة و غیرها و در آن چند فصل است :

باب اول

فصل اوّل

در تعقیبات مشترکه

منقول از مصباح شیخ طوسى (قده ) و غیره پس هرگاه سلام نماز دادى سه مرتبه اَللّهُ اَکبَرُ بگو و بلند کن در هر یک دستها را تا محاذى گوشها پس بگو:
لا اِلهَ اِلا اللّهُ اِلهاً واحِداً وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَ لا نَعْبُدُ
معبودى جز خدا آن معبود یکتا نیست و ما در برابر او تسلیمیم معبودى جز خدا نیست و ما جز او نپرستیم
اِلاّ اِیاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوْ کرِهَ الْمُشْرِکونَ لا اِلهَ اِلا اللّهُ رَبُّنا وَ
و دین (و عبادت ) را خالص براى او گردانیم و اگر چه بر مشرکان بد آید معبودى جز خدا نیست که پروردگار ما و
رَبُّ آبآئِنَا الاَْوَّلینَ لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ اَنْجَزَ وَعْدَهُ وَ
پروردگار پدران پیشین ما است معبودى نیست جز خدا که یکتاى یکتاى یکتاست به وعده خود وفا کند و
نَصَرَ عَبْدَهُ وَ اَعَزَّ جُنْدَهُ وَ هَزَمَ الاْحْزابَ وَحْدَهُ فَلَهُ الْمُلْکُ وَ لَهُ
بنده اش را یارى کند و لشگرش را عزت دهد و به تنهایى احزاب (باطل ) را منهزم ساخت پس او را است پادشاهى و او راست
الْحَمْدُ یحْیى وَ یمیتُ وَ یمیتُ وَ یحْیى وَ هُوَ حَىٌّ لایمُوتُ بِیدِهِ
سپاس که زنده مى کند و مى میراند و بمیراند و زنده کند و او است زنده اى که نمى میرد
الْخَیرُ وَ هُوَ عَلى کلِّ شَىْءٍ قَدیرٌ پس بگو :
هر خیرى به دست او است و بر هر چیز قادر است
اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَیومُ وَ اَتُوبُ اِلَیهِ پس بگو :
آمرزش مى خواهم از خدایى که معبودى جز او نیست زنده و پاینده است و به سوى او توبه کنم
اَللّهُمَّ اهْدِنى مِنْ عِنْدِکَ وَ اَفِضْ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِکَ وَ انْشُرْ عَلَىَّ مِنْ رَحْمَتِکَ وَ اَنْزِلْ عَلَىَّ مِنْ بَرَکاتِکَ
بار خدایا مرا از جانب خود راهنمائیم فرما و از زیاده بخششت به من افاضه نما و از رحمتت بر من بگستران و از برکاتت بر من فرو بار
سُبْحانَکَ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ اِغْفِرْ لى ذُنُوبى کلَّها جَمیعاً فَاِنَّهُ لا یغْفِرُ
منزهى تو معبودى جز تو نیست تمامى و همه گناهانم را بیامرز زیرا جز تو کسى تمامى
الذُّنُوبَ کلَّها جَمیعاً اِلاّ اَنْتَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ مِنْ کلِّ خَیرٍ اَحاطَ بِهِ
و همه گناهان را نیامرزد بار خدایا من از تو درخواست مى کنم هر چیزى را که علمت بدان احاطه نمود
عِلْمُکَ وَ اَعُوذُ بِکَ مِنْ کلِّ شَرٍّ اَحاطَ بِهِ عِلْمُکَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ
و پناه مى برم به تو از هر شرى که علمت بدان احاطه نمود بار خدایا من از تو
عافِیتَکَ فى اُمُورى کلِّها وَ اَعُوذُ بِکَ مِنْ خِزْىِ الدُّنْیا وَعَذابِ
در تمام کارهایم عافیت مى خواهم و به تو پناه مى برم از رسوائى و خوارى دنیا و عذاب
الاْخِرَةِ وَاَعُوذُ بِوَجْهِکَ الْکریمِ وَ عِزَّتِکَ الَّتى لا تُرامُ وَ قُدْرَتِکَ
آخرت و پناه مى برم به ذات بزرگوارت و به عزتت که فوق آن متصور نیست و به قدرتت
الَّتى لا یمْتَنِعُ مِنْها شَىْءٌ مِنْ شَرِّ الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ وَ مِنْ شَرِّ الاَْوْجاعِ
که چیزى از آن سرپیچى نتواند از شر دنیا و آخرت و از شر تمامى دردها
کلِّها وَمِنْ شَرِّ کلِّ دابَّةٍ اَنْتَ اخِذٌ بِناصِیتِها اِنَّ رَبّى عَلى صِراطٍ
و از گزند هر جنبنده اى که تو فرمانرواى او هستى همانا پروردگار من بر روش
مُسْتَقیمٍ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ تَوَّکلْتُ عَلَى الْحَىِّ
حقى است و هیچ جنبش و نیرویى نیست جز به دست خداى والاى بزرگ توکل کنم بر خداى زنده اى
الَّذى لا یمُوتُ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى لَمْ یتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یکنْ لَهُ شَریکٌ
که هرگز نمیرد و ستایش مخصوص خدایى است که فرزندى نگرفته و کسى در سلطنت شریک او
فِى الْمُلْک وَ لَمْ یکنْ لَهُ وَلِىُّ مِنَ الذُّلِّ وَ کبِّرْهُ تَکبیراً
نیست و خوارى ندارد تا نیازمند یاور باشد و به نحو کامل او را بزرگ شمار.

پس تسبیح میکنى تسبیح حضرت زهراء سلام الله علیها و مى گوئى پیش از آنکه از موضع خود حرکت کنى؛ ده مرتبه :
اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ لا شَریکَ لَهُ اِلهاً واحِداً اَحَداً فَرْداً
گواهى دهم که معبودى جز خداى یگانه نیست که شریکى ندارد. معبود یکتاى یگانه فرد
صَمَداً لَمْ یتَّخِذْ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً
بى نیاز، همسر و فرزندى نگیرد

مؤ لّف گوید که فضیلت این تَهْلیل بسیار وارد شده خصوصا در تعقیب نماز صبح و شام و هنگام طُلُوع و غروب آفتاب پس مى گوئى :
سُبْحانَ اللّهِ کلَّما سَبَّحَ اللّهَ شَى ءٌ وَ کما یحِبُّ اللّهُ اَنْ یسَبَّحَ وَ کما هُوَ
منزه است خدا هر آنگاه که چیزى خدا را تسبیح گوید و چنانچه خدا دوست دارد که او را تسبیح کنند و چنانچه
اَهْلُهُ وَ کما ینْبَغى لِکرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ کلَّما حَمِدَ اللّهَ
او لایق آنست و شایسته ذات بزرگوار و عزت و جلال او است و ستایش خاص خدا است هرآنگاه
شَى ءٌ وَ کما یحِبُّ اللّهُ اَنْ یحْمَدَ وَ کما هُوَ اَهْلُهُ وَ کما ینْبَغى لِکرَمِ
که چیزى او را ستایش کند و چنانچه دوست دارد ستایش شود و چنانچه لایق آنست و شایسته
وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ وَ لا اِلهَ اِلا اللّهُ کلَّما هَلَّلَ اللّهَ شَىءٌ وَ کما یحِبُّ
ذات بزرگوار و عزت و جلال او است و معبودى جز خداى یکتا نیست هر آنگاه که چیزى او را به یکتایى یاد کند و چنانچه
اللّهُ اَنْ یهَلَّلَ وَ کما هُوَ اَهْلُهُ وَ کما ینْبَغى لِکرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ وَ
دوست دارد به یکتایى یاد شود و چنانچه لایق آن است و شایسته ذات بزرگوار و عزت و جلال
اللّهُ اَکبَرُ کلَّما کبَّرَ اللّهَ شَى ءٌ وَ کما یحِبُّ اللّهُ اَنْ یکبَّرَ وَ کما هُوَ اَهْلُهُ وَ
او است و خدا بزرگ است هر آنگاه که چیزى او را به بزرگى یاد کند و چنانچه دوست دارد به بزرگى یاد شود و چنانچه لایق
کما ینْبَغى لِکرَمِ وَجْهِهِ وَ عِزِّ جَلالِهِ سُبْحانَ اللّهِ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ وَ لا اِلهَ
آنست و شایسته ذات بزرگوار و عزت و جلال او است منزه است خدا و ستایش خاص او است و معبودى
اِلا اللّهُ وَ اللّهُ اَکبَرُ عَلى کلِّ نِعْمَةٍ اَنْعَمَ بِها عَلَىَّ وَ عَلى کلِّ اَحَدٍ مِنْ
جز او نیست و از همه چیز بزرگتر است براى هر نعمتى که به من و به هر یک از خلق
خَلْقِهِ مِمَّنْ کانَ اَوْ یکونُ اِلى یوْمِ الْقِیمَةِ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ اَنْ
خود داده از آنانکه بوده اند یا پس از این تا روز قیامت بیایند بار خدایا من از تو مى خواهم که
تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَسْئَلُکَ مِنْ خَیرِ ما اَرْجُو وَ خَیرِ ما
درود بر محمد و آلش بفرستى و از تو درخواست مى کنم هر خیرى را چه امید به آن داشته باشم و چه نداشته باشم
لا اَرْجُو وَ اَعُوذُ بِکَ مِنْ شَرِّ ما اَحْذَرُ وَ مِنْ شَرِّ ما لا اَحْذَرُ
و پناه مى برم به تو از شر آنچه از آن در هراسم و آنچه در هراس آن نیستم

پس مى خوانى سوره حمد و آیة الکرسى و شَهِدَ اللّهُ و آیه قُلِ اللّهُمَّ مالِک الْمُلْک و آیه سخره و آن سه آیه است از سوره أعْراف که اوّل آن اِنَّ رَبَّکمُ اللّهُ است و آخر آن مِنَ الْمُحْسِنینَ پس مى گوئى سه مرتبه :
سُبْحانَ رَبِّک رَبِّ الْعِزَّةِ عَمّا یصِفُونَ وَ سَلامٌ عَلَى
منزه است پروردگار تو پروردگار عزت از آنچه (مشرکان ) توصیف کنند و درود بر
الْمُرْسَلینَ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ پس مى گوئى سه مرتبه :
پیامبران مرسل و ستایش خاص خدا است که پروردگار جهانیانست
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ اجْعَلْ لى مِنْ اَمْرى فَرَجا وَ مَخْرَجا وَ
بار خدایا بر محمد و خاندانش درود فرست و در کار من فرج و گشایشى قرار ده و
ارْزُقْنى مِنْ حَیثُ اَحْتَسِبُ وَ مِنْ حَیثُ لا اَحْتَسِبُ
روزیم ده از آنجا که گمان دارم و از آنجا که گمان ندارم

و این دعائى است که جبرئیل تعلیم حضرت یوسف علیه السلام کرد هنگامى که در زندان بود پس بگیر ریش ‍ خود را بدست راست و کف دست چپ را بگشا بجانب آسمان و بگو هفت مرتبه :
یا رَبَّ مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَ آلِ مُحَمَّدٍ
اى پروردگار محمد و خاندان محمد بر محمد و آل محمد درود فرست و فرج آل محمد را نزدیک کن

و بگو نیز به همان حال سه مرتبه :
یا ذَا الْجَلالِ وَ الاِْکرامِ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ ارْحَمْنى وَ اَجِرْنى مِنَ النّارِ پس مى خوانى دوازده مرتبه قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ و مى گوئى:
اى (خدایى که ) داراى جلال و بزرگوارى (هستى ) درود فرست بر محمد و خاندانش و به من رحم کن و از دوزخم پناه ده
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک بِاسْمِک الْمَکنُونِ
بار خدایا از تو درخواست مى کنم به حق نام نهفته
الْمَخْزُونِ الطّاهِرِ الطُّهْرِ الْمُبارَک وَ اَسْئَلُک بِاسْمِک الْعَظیمِ وَ
و پنهانت که پاک و پاکیزه و مبارک است و از تو مى خواهم به حق نام بزرگ و
سُلْطانِک الْقَدیمِ یا واهِبَ الْعَطایا وَ یا مُطْلِقَ الاُسارى وَ یا فَکاک
سلطنت ازلیت اى بخشنده عطاها و اى رها کننده اسیران و اى آزاد کننده
الرِّقابِ مِنَ النّارِ اَسْئَلُک اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ
بندگان از دوزخ از تو مى خواهم که درود فرستى بر محمد و خاندانش و مرا
تُعْتِقَ رَقَبَتى مِنَ النّارِ وَ اَنْ تُخْرِجَنى مِنَ الدُّنْیا سالِماً وَ [اَنْ] تُدْخِلَنِى
نیز از آتش دوزخ آزاد کنى و از دنیا با ایمان سالم بیرونم برى و وارد
الْجَنَّةَ امِناً وَ اَنْ تَجْعَلَ دُعاَّئى اَوَّلَهُ فَلاحاً وَ اَوْسَطَهُ نَجاحاً وَ اخِرَهُ
بهشتم کنى با ایمنى و دعایم را چنان قرار دهى که آغازش رستگارى و وسطش فیروزى و انجامش
صَلاحاً اِنَّک اَنْتَ عَلاّمُ الْغُیوبِ و در صحیفه علویه است در تعقیب هر فریضه :
صلاح (حالم ) باشد که تو همانا داناى به نادیدنیهایى .
یا مَنْ لا یشْغَلُهُ سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ وَ یا مَنْ لا یغَلِّطُهُ السّاَّئِلُونَ وَ یا مَنْ
ای آنکه سرگرمش نکند شنیدنى از شنیدن دیگر و اى آنکه (کثرت ) سائلان او را به اشتباه نیندازد و اى کسى که
لایبْرِمُهُ اِلْحاحُ المُلِحِّینَ اَذِقْنى بَرْدَ عَفْوِک وَ حَلاوَةَ رَحْمَتِک وَ مَغْفِرَتِک و نیز مى گوئى :
اصرار اصرارکنندگان به ستوهش نیاورد لذت عفو و شیرینى رحمت و آمرزشت را به من بچشان
اِلهى هذِهِ صَلوتى صَلَّیتُها لا لِحاجَةٍ مِنْک
اى معبود من این نمازى که من بجا آوردم نه بخاطر احتیاجى از تو
اِلَیها وَ لا رَغْبَةٍ مِنْک فیها اِلاّ تَعْظیماً وَ طاعَةً وَ اِجابَةً لَک اِلى ما
به آن بود و نه رغبتى که تو در آن داشته باشى جز تعظیم و فرمانبردارى تو و پذیرفتن آنچه مرا بدان
اَمَرْتَنى بِهِ اِلهى اِنْ کانَ فیها خَلَلٌ اَوْ نَقْصٌ مِنْ رُکوعِها اَوْ
ماءمور کردى معبود من اگر در این نماز من خللى یا نقصى در رکوع یا
سُجُودِها فَلا تُؤاخِذْنى وَ تَفَضَّلْ عَلَىَّ بِالْقَبُولِ وَ الْغُفْرانِ
سجودش هست پس مرا مؤ اخذه مکن و با پذیرفتن آن و آمرزش (من ) بر من تفضل کن

و نیز مى خوانى عقب هر نماز این دعا را که پیغمبرصلى الله علیه و آله تعلیم امیرالمؤ منین علیه السلام نموده براى حافظه :
سُبْحانَ مَنْ لایعْتَدى عَلى اَهْلِ مَمْلَکتِهِ سُبْحانَ مَنْ لا یاْخُذُ
منزه است خدایى که بر آنان که تحت فرمانش هستند ستم نکند منزه است خدایى که مردم
اَهْلَ الاْرْضِ بِاَلْوانِ الْعَذابِ سُبْحانَ الرَّؤُفِ الرَّحیمِ اَللّهُمَّ اجْعَلْ
زمین را به عذابهاى رنگارنگ نگیرد منزه است خداى رئوف مهربان بار خدایا در دل من
لى فى قَلْبى نُوراً وَ بَصَراً وَ فَهْماً وَ عِلْماً اِنَّک عَلى کلِّشَىءٍ قَدیرٌ
نور (معرفت ) و بصیرت و فهم و علمى قرار داده که تو بر هر چیز توانائى

و در مصباح از کفعمى است که سه مرتبه بگو بعد از نمازها :
اُعیذُ نَفْسى وَ دینى وَ اَهْلى وَ مالى وَ وَلَدى وَ اِخْوانى فى دینى وَ ما رَزَقَنى رَبّى وَ خَواتیمَ
پناه مى دهم خودم و دینم و خانواده و مال و فرزندم و برادران دینى خود و آنچه پروردگارم به من روزى کرده و سرانجام
عَمَلى وَ مَنْ یعْنینى اَمْرُهُ بِاللّهِ الْواحِدِ الاْحَدِ الصَّمَدِ الَّذى لَمْ یلِدْ وَ
کارم و هم آن کس را که دلبند کار اویم همه را به خداى یگانه یکتاى بى نیاز که نزاده و
لَمْ یولَدْ وَ لَمْ یکنْ لَهُ کفُواً اَحَدٌ وَ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ مِنْ
نه زائیده شده هیچکس همتایش نیست و به پروردگار صبحدم از شر آنچه آفریده و از
شَرِّ غاسِقٍ اِذا وَقَبَ وَ مِنْ شَرِّ النَّفّاثاتِ فِى الْعُقَدِ وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ اِذا
شر شب هنگامى که به تاریکى درآید و از شرّ زنانى که در گره ها دمند و از شر حسود هنگامى که
حَسَدَ وَ بِرَبِّ النّاسِ مَلِک النّاسِ اِلهِ النّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ
حسودى کند و به پروردگار مردم پادشاه مردم معبود مردم از شر وسوسه گر
الْخَنّاسِ الَّذى یوَسْوِسُ فى صُدُورِ النّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النّاسِ
نهانى آن کس که در سینه ها (و دلهاى ) مردم وسوسه کند (چه ) از جنیان باشد و (چه ) از مردم

و از خطّ شیخ شهید منقول است که حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَاله فرموده هر که خواهد که خدا او را در قیامت بر اعمال بد او مطلّع نگرداند و دیوان گناهان او نگشاید باید که بعد از هر نماز این دعا را بخواند:
اَللّهُمَّ اِنَّ مَغْفِرَتَک اَرْجى مِنْ عَمَلى وَ اِنَّ رَحْمَتَک اَوْسَعُ مِنْ ذَنْبى
بار خدایا مسلماً آمرزش تو امیدوار کننده تر از کار من است و مسلماً رحمت تو وسیعتر از گناه من است
اَللّهُمَّ اِنْ کانَ ذَنْبى عِنْدَک عَظیماً فَعَفْوُک اَعْظَمُ مِنْ ذَنْبى اَللّهُمَّ اِنْ
بار خدایا اگر گناهم پیش تو بزرگ است ولى عفو تو بزرگتر از گناه من است بار خدایا اگر
لَمْ اَکنْ اَهْلا اَنْ اَبْلُغَ رَحْمَتَک فَرَحْمَتُک اَهْلٌ اَنْ تَبْلُغَنى وَ تَسَعَنى
من شایسته رسیدن رحمتت نیستم ولى رحمت تو شایستگى رسیدن و فراگرفتن مرا دارد زیرا که
لاِنَّها وَسِعَتْ کلَّشَىْءٍ بِرَحْمَتِک یااَرْحَمَ الرّاحِمینَ
رحمت تو همه موجودات را فراگرفته به (امید) رحمتت اى ارحم الراحمین

وازابن بابویه ؛ منقول است که فرموده چون از تسبیح حضرت فاطمه سلام الله علیها فارغ شوى بگو:
اَللّهُمَّ اَنْتَ السَّلامُ وَ مِنْک السَّلامُ وَ لَک السَّلامُ وَ اِلَیک یعُودُ السَّلامُ سُبْحانَ رَبِّک رَبِّ
بارخدایا تویى سلام (سالم از هر عیب ) و از جانب تو است سلامتى و خاص تو است سلامتى و به سوى تو باز گردد منزه است پروردگار تو
الْعِزَّةِ عَمّا یصِفُونَ وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلینَ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ
پروردگار عزت از آنچه وصف کنند و سلام بر پیمبران و ستایش خاص پروردگار
الْعالَمینَ اَلسَّلامُ عَلَیک اَیهَا النَّبِىُّ وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ السَّلامُ
جهانیان است سلام بر تو اى پیمبر (گرامى اسلام ) و رحمت خدا و برکاتش سلام
عَلَى الاْئِمَّةِ الْهادینَ الْمَهْدِیینَ اَلسَّلامُ عَلى جَمیعِ اَنْبِیاَّءِ اللّهِ وَ
بر امامان راهنماى راه یافته سلام بر تمامى پیمبران خدا و
رُسُلِهِ وَ مَلاَّئِکتِهِ اَلسَّلامُ عَلَینا وَ عَلى عِبادِ اللّهِ الصّالِحینَ اَلسَّلامُ
رسولان و فرشتگانش سلام بر ما و بر بندگان شایسته خدا سلام
عَلى عَلِىٍّ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ اَلسَّلامُ عَلَى الْحَسَنِ وَ الْحُسَینِ سَیدَىْ
بر على امیر مؤ منان سلام بر حسن و حسین دو آقاى تمام
شَبابِ اَهْلِ الْجَنَّةِ اَجْمَعینَ اَلسَّلامُ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَینِ زَینِ الْعابِدینَ
جوانان اهل بهشت سلام بر حضرت على بن الحسین زینت بخش عابدان
اَلسَّلامُ عَلى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍّ باقِرِ عِلْمِ النَّبِیینَ اَلسَّلامُ عَلى
سلام بر حضرت محمد بن على شکافنده علم پیمبران سلام بر حضرت
جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصّادِقِ اَلسَّلام عَلى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ الْکاظِمِ
جعفر بن محمد (امام ) صادق سلام بر حضرت موسى بن جعفر ((الکاظم ))
اَلسَّلامُ عَلى عَلِىِّ بْنِ مُوسَى الرِّضا اَلسَّلامُ عَلى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِی
سلام بر حضرت على بن موسى ((الرضا)) سلام بر حضرت محمد بن على
الْجَوادِ اَلسَّلامُ عَلى عَلِىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْهادى اَلسَّلامُ عَلَى الْحَسَنِ بْنِ
((الجواد)) سلام بر حضرت على بن محمد ((الهادى )) سلام بر حسن بن
عَلِی الزَّکىِّ الْعَسْکرِىِّ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ الْقاَّئِمِ
على ((الزکى العسکرى )) سلام بر حضرت حجة بن الحسن ((القائم
الْمَهْدِىِّ صَلَواتُ اللّهِ عَلَیهِمْ اَجْمَعینَ
المهدى )) درود فراوان خدا بر تمامى ایشان

پس هر حاجت که دارى از خدا بطلب شیخ کفعمى فرموده بعد از نمازها مى گوئى :
رَضیتُ بِاللّهِ رَبّاً و بِالاِْسْلامِ دیناً وَ بِمُحَمَّدٍ
خوشنودم که پروردگارم خدا است و دینم دین اسلام است و پیمبرم محمد
صَلَّى اللّهُ عَلَیهِ وآلِهِ نَبِیاً وَ بِعَلِی اِماماً وَ بِالْحَسَنِ وَ الْحُسَینِ وَ عَلِىٍّ
صلى اللّه علیه و آله و سلم است و امامانم على و حسن و حسین و على
وَ مُحَمَّدٍ وَ جَعْفَرٍ وَ مُوسى وَ عَلِی وَ مُحَمَّدٍ وَ عَلِىٍّ وَ الْحَسَنِ وَ
و محمد و جعفر و موسى و على و محمد و على و حسن و
الْخَلَفِ الصّالِحِ عَلَیهِمُ السَّلامُ اَئِمَّةً وَ سادَةً وَ قادَةً بِهِمْ اَتَوَلّى وَ مِنْ
فرزند شایسته اویند درود بر ایشان که پیشوایان و آقایان و رهبرانند به ایشان دوستى دارم و از
اَعْداَّئِهِمْ اَتَبَرَّءُ پس بگو سه مرتبه :
دشمنانشان بیزارى جویم
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک الْعَفْوَ وَالْعافِیةَ وَ الْمُعافاةَ فِى الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ
بار خدایا من از تو گذشت و سلامتى و آسایش در دنیا و آخرت را خواستارم

فصل دوّم

در تعقیبات مختصّه

تعقیب نماز ظهر

در تعقیبات مختصه بگو درتعقیب نماز ظهر کما فى المتهجّد :
لا اِلهَ اِلا اللّهُ الْعَظیمُ الْحَلیمُ لا اِلهَ اِلا
نیست معبودى جز خداى بزرگ بردبار، نیست معبودى جز
اللّهُ رَبُّ الْعَرْشِ الْکریمُ اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک
خدا پروردگار عرش ، ستایش خاص خدا پروردگار جهانیان است بار خدایا از تو مى خواهم
مُوجِباتِ رَحْمَتِک وَ عَزاَّئِمَ مَغْفِرَتِک وَ الْغَنیمَةَ مِنْ کلِّ بِرٍّ وَ السَّلامَةَ
آنچه باعث رحمت و وسائل حتمى مغفرت تو است و بهره اى از هر نیکى و سلامتى
مِنْ کلِّ اِثْمٍ اَللّهُمَّ لا تَدَعْ لى ذَنْباً اِلاّ غَفَرْتَهُ وَلا هَمّاً اِلاّ فَرَّجْتَهُ وَ لا
از هر گناهى بار خدایا هیچ گناهى برایم مگذار جز آنکه آن را بیامرزى و هیچ اندوهى جز اینکه برطرف کنى و هیچ
سُقْماً اِلاّ شَفَیتَهُ وَ لا عَیباً اِلاّ سَتَرْتَهُ وَ لا رِزْقاً اِلاّ بَسَطْتَهُ وَ لا خَوْفاً
دردى جز آنکه شفا دهى و هیچ عیبى جز آنکه بپوشانى و هیچ رزقى جز آنکه فراوانش کنى و هیچ ترسى
اِلاّ امَنْتَهُ وَ لا سُوَّءً اِلاّ صَرَفْتَهُ وَ لا حاجَةً هِىَ لَک رِضاً وَلِىَ فیها
جز آنکه امانش بخشى و هیچ بدى جز آنکه بگردانیش و هیچ حاجتى که در آن خوشنودى تو و
صَلاحٌ اِلاّ قَضَیتَها یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ امینَ رَبَّ الْعالَمینَ و مى گوئى ده مرتبه :
صلاح کار من باشد جز آنکه برآورده اش کنى اى مهربانترین مهربانان اجابت فرما اى پروردگار جهانیان
بِاللّهِ اعْتَصَمْتُ وَ بِاللّهِ اَثِقُ وَ عَلَى اللّهِ اَتَوَکلُ پس مى گوئى :
با توسل به خدا (از گناه) خوددارى کنم و به خدا اعتماد کنم و بر او توکل کنم
اَللّهُمَّ اِنْ عَظُمَتْ ذُنُوبى فَاَنْتَ اَعْظَمُ وَ اِنْ کبُرَ تَفْریطى فَاَنْتَ اَکبَرُ وَ اِنْ دامَ
بار خدایا اگر گناهانم بزرگ است پس تو بزرگتر از آنهایى و اگر کوتاهیم زیاد است باز هم تو بزرگترى و اگر بخل من ادامه
بُخْلى فَاَنْتَ اَجْوَدُ اَللّهُمَّ اغْفِرْ لى عَظیمَ ذُنُوبى بِعَظیمِ عَفْوِک وَ کثیرَ
دارد پس تو سخى ترى بار خدایا بزرگى گناهانم را به بزرگى عفو خود ببخش و زیاد
تَفْریطى بِظاهِرِ کرَمِک وَ اقْمَعْ بُخْلى بِفَضْلِ جُودِک اَللّهُمَّ ما بِنا مِنْ
کوتاهى کردنم را به کرم آشکارت بیامرز و بخل مرا به زیادى بخششت ریشه کن ساز خدایا هر نعمتى
نِعْمَةٍ فَمِنْک لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ اَسْتَغْفِرُک وَ اَتُوبُ اِلَیک
که داریم از تو است معبودى جز تو نیست از تو آمرزش خواهم و به سوى تو بازگردم .

تعقیب نماز عصر
اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَیومُ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ
آمرزش خواهم از خدایى که معبودى جز او نیست زنده و پاینده وبخشاینده و مهربان
ذُوالْجَلالِ وَالاِْکرامِ وَ اَسْئَلُهُ اَنْ یتُوبَ عَلَىَّ تَوْبَةَ عَبْدٍ ذَلیلٍ خاضِعٍ
و داراى جلال و بزرگوارى است ، از او خواهم توبه ام را بپذیرد توبه بنده اى خوار فروتن
فَقیرٍ باَّئِسٍ مِسْکینٍ مُسْتَکینٍ مُسْتَجیرٍ لا یمْلِک لِنَفْسِهِ نَفْعاً وَ لا
نیازمند پریشان بینوا درمانده پناهنده اى که مالک هیچیک از سود و
ضَرّاً وَ لا مَوْتاً وَ لا حَیوةً وَ لا نُشُوراً پس مى گوئى :
زیان و مرگ و زندگى و رستاخیزى براى خود نیست
اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِکَ مِنْ نَفْسٍ لا تَشْبَعُ وَ مِنْ قَلْبٍ لا یخْشَعُ وَمِنْ عِلْمٍ لا ینْفَعُ وِ مِنْ
بار خدایا به تو پناه مى برم از نفسى که (از خواهش ) سیر نشود و از دلى که خشوع ندارد و از دانشى که سود ندهد و از
صَلوةٍ لا تُرْفَعُ وَ مِنْ دُعاَّءٍ لا یسْمَعُ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ الْیسْرَ بَعْدَ
نمازى که بالا نرود و از دعایى که شنیده نشود خدایا از تو خواستارم آسانى پس از
الْعُسْرِ وَ الْفَرَجَ بَعْدَ الْکرْبِ وَ الرَّخاَّءَ بَعْدَ الشِّدَّةِ اَللّهُمَّ ما بِنا مِنْ
دشوارى را و گشایش پس از گرفتارى و فراوانى پس از سختى بار خدایا هر نعمتى که ما داریم از
نِعْمَةٍ فَمِنْکَ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ اَسْتَغْفِرُکَ وَ اَتُوبُ اَلِیکَ
آن تو است که معبودى جز تو نیست از تو آمرزش خواهم و بسوى تو بازگشت کنم

و از حضرت صادق علیه السلام منقولست که هر که استغفار کند بعد از نماز عصر هفتاد مرتبه بیامرزد حق تعالى از او هفتصد گناه و روایت شده از حضرت امام محمد تقى علیه السلام که هر که بخواند اِنّا اَنْزَلْناهُ فى لَیلَةِ القَدْرِ را بعد از عصر ده مرتبه بگذرد براى او در روز قیامت مثل عملهاى خلایق در این روز و مستحب است خواندن دعاى عشرات در هر صباح و مساء و افضل اوقات آن بعد از عصر روز جمعه است و آن دعا بعد از این مذکور خواهد شد.

تعقیب نماز مغرب

بعد از تسبیح زهراء سلام الله علیها مى گوئى :
اِنَّ اللّهَ وَ مَلاَّئِکتَهُ یصَلُّونَ عَلَى النَّبِىِّ یا اَیهَا
همانا خدا و فرشتگانش بر پیغمبر درورد فرستند اى کسانى
الَّذینَ امَنُوا صَلُّوا عَلَیهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلیماً اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ
که ایمان آورده اید درود فرستید بر او و سلام کنید سلام کاملى خدایا درود فرست بر محمد
النَّبِىِّ وَ عَلى ذُرِّیتِهِ وَ عَلى اَهْلِ بَیتِهِ پس مى گوئى هفت مرتبه :
پیامبر (گرامى خود) و بر نژادش و بر خاندانش
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ و سه مرتبه:
به نام خداى بخشاینده مهربان و هیچ جنبش و هیچ نیرویى نیست جز به خداى والاى بزرگ

اَلْحَمْدُ للّهِ الَّذى یفْعَلُ ما یشاَّءُ وَ لا یفْعَلُ ما یشاَّءُ غَیرُهُ
ستایش خاص خدایى است که آنچه خواهد مى کند ولى غیر او آنچه را خواهد نتواند انجام دهد
پس می گویی:
سُبْحانَک لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ اغْفِرْ لى ذُنُوبى کلَّها جَمیعاً فَاِنَّهُ لا یغْفِرُ
منزهى تو معبودى جز تو نیست گناهان مرا به تمامى هر چه هست بیامرز زیرا تمامى
الذُّنُوبَ کلَّها جَمیعاً اِلاّ اَنْتَ
گناهان را (کسى ) جز تو نیامرزد.

پس نافله مغرب را بجا مى آورى و آن چهار رکعت است بدو سلام و تکلّم مکن ما بین آنها و شیخ فرموده روایت شده که در رکعت اوّل سوره قُلْ یا اَیهَا الْکافِرُونَ بخوانند و در رکعت دوّم قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ ودر دو رکعت دیگر هرچه خواسته باشند و روایت شده که حضرت امام على النقى علیه السلام در رکعت سوّم سوره حمد و اوّل سوره حدید مى خواند تا وَهُوَ عَلیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ و در رکعت چهارم حمد مى خواند و آخر سوره حشر یعنى از لَوْ اَنْزَلْنا هذَا الْقُرانَ تا آخر سوره و مستحبّ است که بخوانند درسجده آخر نوافل در هرشب و خصوصا در شب جمعه هفت مرتبه :
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِوَجْهِکَ الْکریمِ وَ اِسْمِکَ الْعَظیمِ وَ مُلْککَ
خدایا از تو مى خواهم به ذات بزرگوارت و نام بزرگت و سلطنت
الْقَدیمِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِهِ وَ اَنْ تَغْفِرَ لى ذَنْبِىَ الْعَظیمَ اِنَّهُ لا یغْفِرُ الْعَظیمَ اِلا الْعَظیمُ
ازلیت که درود فرستى بر محمد و خاندانش و بیامرزى گناه بزرگ مرا زیرا که بزرگ را جز بزرگ نیامرزد

و چون از نافله فارغ شدى پس هر چه مى خواهى تعقیب مى خوانى و مى گوئى ده مرتبه :
ما شاَّءَ اللّهُ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ اَسْتَغْفِرُ اللّهَ
آنچه خدا خواهد نیرویى نیست جز به خدا از خدا آمرزش خواهم
پس مى گوئى:
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک مُوجِباتِ رَحْمَتِک وَ عَزآئِمَ مَغْفِرَتِک وَ النَّجاةَ
خدایا از تو خواهم آنچه موجب رحمت و وسائل حتمى آمرزش تو است و رهایى
مِنَ النّارِ وَ مِنْ کلِّ بِلِیةٍ وَ الْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَ الرِّضْوانِ فى دارِ السَّلامِ وَ
از آتش دوزخ و از هر بلا و گرفتارى و رسیدن به بهشت و خوشنودى تو را در منزلگاه سلامتى و
جِوارِ نَبِیک مُحَمَّدٍ عَلَیهِ وَ آلِهِ اَلسَّلامُ اَللّهُمَّ ما بِنا مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْک
همسایگى پیغمبرت محمد که بر او و آلش سلام باد، خدایا هر نعمتى که ما داریم از تو است
لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ اَسْتَغْفِرُک وَ اَتُوبُ اِلَیک
معبودى جز تو نیست از تو آمرزش خواهم و به سویت توبه کنم

و مى خوانى ما بین نماز مغرب و عشاء نماز غفیله را و آن دو رکعت است در رکعت اوّل بعد از حمد مى خوانى :
وَ ذَا النُّونِ اِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ اَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَیهِ فَنادى فِى الظُّلُماتِ اَنْ لا اِلهَ
و ذا النون (یونس ) را یاد کن آن دم که خشمناک برفت و گمان داشت بر او سخت نگیریم پس از ظلمات ندا داد که معبودى
اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَک اِنّى کنْتُ مِنَ الظّالِمینَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّیناهُ مِنَ
جز تو نیست منزهى تو که همانا من از ستمکاران بوده ام پس دعایش مستجاب کردیم و از تنگناى
الْغَمِّ وَ کذلِک نُنْجِى الْمُؤْمِنینَ
غم نجاتش دادیم و این چنین مؤمنین را نجات دهیم
و در رکعت دوّم بعد از حمد مى خوانى :
وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیبِ لا یعْلَمُها اِلاّ هُوَ وَ یعْلَمُ ما فِى الْبَّرِ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ
کلیدهاى (گنجینه هاى ) غیب نزد او است و جز او (کسى ) غیب نداند و هر چه در خشکى و دریاست مى داند هیچ برگى
مِنْ وَرَقَةٍ اِلاّ یعْلَمُها وَ لا حَبَّةٍ فى ظُلُماتِ الاَْرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا یابِسٍ اِلاّ فِى کتابٍ مُبینٍ
نیفتد جز آنکه آن را بداند و نه دانه اى در ظلمات زمین و نه تر و نه خشکى مگر آنکه در نامه روشن ثبت است

پس دستها را به قنوت برمى دارى و مى گوئى :
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک بِمَفاتِحِ الْغَیبِ الَّتى لا یعْلَمُها اِلاّ اَنْتَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى
خدایا از تو مى خواهم به حق کلیدهاى (گنجینه هاى ) غیبى که جز تو کسى نداند درود فرستى بر
مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اَنْ تَفْعَلَ بى کذا وَ کذا
محمد و آلش و نسبت به من چنین و چنان کنى

بجاى این کلمه حاجت ذکر مى کنى پس مى گوئى:
اَللّهُمَّ اَنْتَ وَلِىُّ نِعْمَتى وَ الْقادِرُ عَلى طَلِبَتى تَعْلَمُ حاجَتى
خدایا تویى ولى نعمت من و تواناى بر (انجام ) خواسته من ، خواسته ام می دانى
فَاَسْئَلُک بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ عَلَیهِ وَ عَلَیهِمُ السَّلامُ لَمّا قَضَیتَها لى
از تو مى خواهم به حق محمد و آلش درود بر او و آنها باد که حاجتم برآورى
و حاجت خود را مى طلبى که روایت شده که هر که این نماز را بجا آورد و حاجت خود را بخواهد حق تعالى به او عطا فرماید آنچه را که خواهد.

تعقیب نماز عشاء
اَللّهُمَّ اِنَّهُ لَیسَ لى عِلْمٌ بِمَوْضِعِ رِزْقى وَ اِنَّما اَطْلُبُهُ بِخَطَراتٍ
خدایا براستى من جاى رزق و روزى خود را ندانم بلکه روى خیالهایى که در دلم
تَخْطُرُ عَلى قَلْبى فَاَجُولُ فى طَلَبِهِ الْبُلْدانَ فَاَنَا فیما اَنَا طالِبٌ
خطور مى کند آن را مى جویم و به همین جهت بدنبال آن در شهرها مى گردم و از این رو من در طلب
کالْحَیرانِ لا اَدْرى اَفى سَهْلٍ هَوُ اَمْ فى جَبَلٍ اَمْ فى اَرْضٍ اَمْ فى
روزى چون شخص سرگردانى هستم که نمى دانم آیا در دشت است یا در کوه ، در زمین است یا در
سَماَّءٍ اَمْ فى بَرٍّاَمْ فى بَحْرٍ وَ عَلى یدَىْ مَنْ وَ مِنْ قِبَلِ مَنْ وَ قَدْ
آسمان در خشکى است یا در دریا و به دست کى است و از جانب چه شخصى است ، آنچه مسلم است
عَلِمْتُ اَنَّ عِلْمَهُ عِنْدَک وَ اَسْبابَهُ بِیدِک وَ اَنْتَ الَّذى تَقْسِمُهُ بِلُطْفِک وَ
دانسته ام که علمش پیش تو است و اسبابش به دست تو است و تویى که آن را به لطف خود قسمت کنى و
تُسَبِّبُهُ بِرَحْمَتِک اَللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَاجْعَلْ یا رَبِّ
به رحمتت وسیله اش را فراهم سازى خدایا پس بر محمد و آلش درود فرست و روزیت را اى پروردگار
رِزْقَک لى واسِعاً وَ مَطْلَبَهُ سَهْلاً وَ مَاْخَذَهُ قَریباً وَ لا تُعَنِّنى بِطَلَبِ
(مهربان ) بر من فراخ گردان و راه درآوردنش را آسان و جاى دریافتش رانزدیک کن و مرا در طلب
مالَمْ تُقَدِّرْ لى فیهِ رِزْقاً فَاِنَّک غَنِىُّ عَنْ عَذابى وَ اَنَا فَقیرٌ اِلى
آنچه مقدرم نکرده اى به زحمت مینداز زیرا تو از به زحمت انداختن من بى نیازى و من نیازمند
رَحْمَتِک فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ جُدْ عَلى عَبْدِک بِفَضْلِک اِنَّک ذُو فَضْلٍ عَظیمٍ
رحمت توام پس درود فرست بر محمد و آلش و کرم کن بر بنده خود به فضل که تو داراى فضل بزرگى هستى

مؤلف گوید که این دعا از ادعیه طلب رزق است ، و مستحبّ است نیز درتعقیب عشاء هفت مرتبه سوره اِنّا اَنْزَلْناهُ بخواند و آنکه در نماز وتیره و آن دو رکعت نافله نشسته است بعد از نماز عشاء صد آیه از قرآن بخوانند و مستحب است عوض صد آیه سوره اِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ در یک رکعت و سوره قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ در رکعت دیگر بخوانند.

تعقیب نماز صبح
اَللّهُمَّ صَلِّ علَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اهْدِنى لِمَا اخْتُلِفَ فیهِ مِنَ
خدایا درود فرست بر محمد و آلش و مرا در آن حقى که مورد اختلاف است
الْحَقِّ بِاِذْنِک اِنَّک تَهْدى مَنْ تَشاَّءُ اِلى صِراطٍ مُسْتَقیمٍ و مى گوئى ده مرتبه :
به مشیت و اذن خودت راهنمایى فرما که تو هر که را بخواهى به راه راست هدایت کنى
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الاَْوْصِیاَّءِ الرّاضینَ
خدایا درود فرست بر محمد و بر آلش همان اوصیاء خوشنود
المَرْضِیینَ بِاَفْضَلِ صَلَواتِک وَ بارِک عَلَیهِمْ بِاَفْضَلِ بَرَکاتِک
پسندیده به نیکوترین درودهایت و برکت فرست بر آنها به بهترین برکاتت
وَالسَّلامُ عَلَیهِمْ وَ عَلى اَرْواحِهِمْ وَاَجْسادِهِمْ وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ و
و سلام بر ایشان و ارواح و اجسادشان و رحمت خدا و برکاتش

این صلوات در عصرهاى جمعه نیز وارد شده با فضیلت بسیار و بگو نیز :
اَللّهُمَّ اَحْینى عَلى ما اَحْییتَ عَلَیهِ عَلِىَّ بْنَ اَبى طالِبٍ وَاَمِتْنى عَلى ما ماتَ عَلَیهِ
خدایا مرا زنده دار بر آنچه على بن ابیطالب را بر آن زنده داشتى و بمیران بر آنچه
عَلِىُّ بْنُ اَبى طالِبٍ عَلَیهِ السَّلام و بگو صد مرتبه اَسْتَغْفِرُ اللّهَ وَاَتُوبُ اِلَیهِ
على بن ابیطالب بر آن درگذشت * * * * * * * از خدا آمرزش خواهم و به سویش توبه کنم
و صد مرتبه اَسْئَلُ اللّهَ الْعافِیةَ و صد مرتبه اَسْتَجیرُ بِاللّهِ مِنَ النّارِ و صد مرتبه
* * * * مى طلبم از خدا تندرستى * * * * پناه مى برم به خدا از آتش * * * *
وَاَسْئَلُهُ الْجَنَّةَ و صد مرتبه اَسْئَلُ اللّهَ الْحُورَ الْعینَ و صد مرتبه لا اِلهَ اِلا اللّهُ
و از او بهشت مسئلت دارم * * * * از خدا حورالعین مى خواهم * * * * معبودى نیست جز خدایى
الْمَلِک الْحَقُّ الْمُبینُ و صد مرتبه توحید و صد مرتبه صَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَ
که سلطان حق و آشکار است * * * * * * * * * * * * * * * * * * درود خدا بر محمد و
آلِ مُحَمَّدٍ و صد مرتبه سُبْحانَ اللّهِ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ وَ لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَ اَللّهُ اَکبَرُ
آلش باد * * * * منزه است خدا و ستایش خاص خدا است و معبودى جز خدا نیست و خدا بزرگتر است
وَ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ و صد مرتبه ما شآءَ اللّهُ کانَ وَ لا
و جنبش و نیرویى مگر به خداى والاى بزرگ نیست * * * * آنچه خدا خواهد شود و نیست
حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ پس بگو اَصْبَحْتُ اَللّهُمَّ مُعْتَصِماً
جنبش و نه نیرویى جز به خداى والاى بزرگ * * * * صبح کردم خدایا در حالى که پناه
بِذِمامِک الْمَنیعِ الَّذى لا یطاوَلُ وَ لا یحاوَلُ مِنْ شَرِّ کلِّ غاشِمٍ وَ
آوردم به جوار (مقام ) منیع تو که دستى بدان نرسد و مورد تجاوز واقع نگردد از شر هر ستمگر و
طارِقٍ مِنْ ساَّئِرِ مَنْ خَلَقْتَ وَ ما خَلَقْتَ مِنْ خَلْقِک الصّامِتِ وَ
هر راهزنى از تمام کسانى که آفریده اى و چیزهاى دیگرى که خلق کرده اى چه (آنها که ) خموش (اند) و
النّاطِقِ فى جُنَّةٍ مِنْ کلِّ مَخُوفٍ بِلِباسٍ سابِغَةٍ وَِلاَّءِ اَهْلِ بَیتِ نَبِیک
چه گویا (خود را) در سپرى از هر چیز ترسناکى (نهادم ) با لباسى بافته از دوستى خاندان پیمبرت
مُحْتَجِباً مِنْ کلِّ قاصِدٍ لى اِلى اَذِیةٍ بِجِدارٍ حَصینٍ الاِْخْلاصِ فِى
و خود را بپوشانم از هر که قصد آزارم کند به سنگر محکم اخلاص با
الاِْعْتِرافِ بِحَقِّهِمْ وَ الَّتمَسُّک بَحَبْلِهِمْ مُوقِناً اَنَّ الْحَقَّ لَهُمْ وَمَعَهُمْ وَ
اعتراف به حق آن بزرگواران و تمسک به رشته دوستى ایشان در حالیکه یقین دارم که حق مخصوص آنها و نزد آنها و
فیهِمْ وَ بِهِمْ اُوالى مَنْ والَوْا وَ اُجانِبُ مَنْ جانَبُوا فَاَعِذْنى اَللّهُمَّ
در پیش آنها و به وسیله آنها است دوست دارم هر که را دوست دارند و دورى جویم از هر که دورى جویند
بِهِمْ مِنْ شَرِّ کلِّ ما اَتَّقیهِ یا عَظیمُ حَجَزْتُ الاْعادِىَ عَنّى بِبَدیعِ
پس خدایا به حق ایشان مرا از شر هر چه مى ترسم پناه ده اى خداى بزرگ ، من دشمنان را بوسیله خداى پدید آورنده
السَّمواتِ وَالاْرْضِ اِنّا جَعَلْنا مِنْ بَینِ اَیدیهِمِ سَدّاً وَ مِنْ خَلْفِهِمْ
آسمانها و زمین از خود دور ساختم ، همانا پیش رویشان سدى نهادیم و پشت سرشان نیز سدى ،
سَدّاً فَاَغْشَیناهُمْ فَهُمْ لا یبْصِرُونَ
و پرده بر آنها افکندیم که نمى بینند
و این دعا در هر صبح و شام خوانده مى شود و آن دعاء امیرالمؤ منین علیه السلام است در لَیلَةُ الْمَبیت و در تهذیب روایت شده که هر که بعد از نماز صبح ده مرتبه بگوید :
سُبْحانَ اللّهِ الْعَظِیمِ وَ بِحَمْدِهِ وَلا حَوْلَ وَ لا قُوَةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِ الْعَظیمِ
حقّ تعالى او را عافیت دهد از کورى و دیوانگى و جُذام و فقر و خانه بر سر فرود آمدن یا خرافت در هنگام پیرى و شیخ کلینى از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده که هر که بعد از نماز صبح و نماز مغرب بگوید هفت مرتبه :
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرّحَیمِ لا حَوْلَ وَ لا قُوَةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِ الْعَظِیمِ

حقّ تعالى دفع کند از او هفتاد نوع از انواع بلا که آسانتر آنها باد و پیسى و دیوانگى باشد و اگر شقى باشد محو شود از اشقیاء و نوشته شود از سُعداء و نیز از آن حضرت روایت کرده که براى دنیا و آخرت و رفع درد چشم این دعا را بعد از نماز صبح و مغرب بخوانند :
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُک بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
خدایا از تو مى خواهم به آن حقى که محمد و آلش
عَلَیک صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اجْعَلِ النُّورَ فى بَصَرى وَ
بر تو دارند که درود فرستى بر محمد و آلش و قرار ده روشنایى در دیده ام و
الْبَصیرَةَ فى دینى وَ الْیقینَ فى قَلْبى وَ الاِْخْلاصَ فى عَمَلى وَ
بینایى در دینم و یقین در دلم و اخلاص در عملم و
السَّلامَةَ فى نَفْسى وَ السَّعَةَ فى رِزْقى وَ الشُّکرَ لَک اَبَداً ما اَبْقَیتَنى
سلامتى در جانم و فراخى در روزیم و همیشه تا زنده ام دارى سپاسگذارت باشم

شیخ ابن فهد در عُدَّة الدّاعى از حضرت امام رضا علیه السلام نقل کرده که هر که بگوید در عقب نماز صبح این کلام را حاجتى طلب نکند مگر آنکه آسان شود براى او و کفایت کند حقّ تعالى آنچه را که مهمّ او است :
بِسْمِ اللّهِ وَ صَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ وَ اُفَوِّضُ
به نام خدا و درود خدا بر محمد و آلش باد و واگذارم
اَمْرى اِلَى اللّهِ اِنَّ اللّهَ بَصیرٌ بِالْعِبادِ فَوَقاهُ اللّهُ سَیئاتِ ما مَکرُوا لا
کارم را به خدا که براستى خدا به کار بندگان بینا است ((پس خدا از نیرنگهاى بد نگاهش داشت ))
اِلهَ إلاّ اَنْتَ سُبْحانَک اِنّى کنْتُ مِنَ الظّالِمینَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّیناهُ
معبودى جز تو نیست ((منزهى تو که من از ستمکارانم پس ما دعایش مستجاب کردیم و از
مِنَ الْغَمِّ وَ کذلِک نُنْجِى الْمُؤْمِنینَ حَسْبُنَا اللّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیلُ فَاْنَقَلَبُوا
غم و اندوه نجاتش دادیم این چنین مؤ منان را نجات دهیم )) ((خدا ما را بس است و چه نیکو وکیلى است پس با
بِنِعْمَةٍ مِنَ اللّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یمْسَسْهُمْ سُوءٌ ما شاَّءَ اللّهُ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ
نعمت خدا و فزونى که دیگر بدى به آنها نرسید بازگشتند)) آنچه خدا خواهد، نیست جنبش و نه نیرویى
اِلاّ بِالله ما شاَّءَ اللّهُ لا ما شاَّءَ النّاسُ ما شاَّءَ اللّهُ وَ اِنْ کرِهَ النّاسُ
مگر بوسیله خدا آنچه خدا خواهد مى شود نه آنچه مردم خواهند آنچه خدا خواهد مى شود اگر چه مردم
حَسْبِىَ الرَّبُّ مِنَ الْمَرْبُوبینَ حَسْبِىَ الْخالِقُ مِنَ الْمَخْلُوقینَ حَسْبِىَ
ناخوش دارند بس است مرا پروردگار از (بندگان ) پروریده شده ، بس است مرا آفریدگار از آفریدگان بس است
الرّازِقُ مِنَ الْمَرْزُوقینَ حَسْبِىَ اللّهُ رَبُّ الْعالَمینَ حَسْبى مَنْ هُوَ
مرا روزى ده از روزى خوران بس است مرا خدا پروردگار جهانیان بس است مرا آنکه او
حَسْبى حَسْبى مَنْ لَمْ یزَلْ حَسْبى حَسْبى مَنْ کانَ مُذْ کنْتُ لَمْ یزَلْ
بس است مرا، بس است مرا آنکه همیشه مرا بس است بس است مرا آنکه از وقتى بودم همیشه بسم بوده
حَسْبى حَسْبِىَ اللّهُ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ عَلَیهِ تَوَکلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ
بس است مرا خدا معبودى جز او نیست بر او توکل کنم و او است پروردگار عرش با عظمت

مؤلف گوید که شیخ ما ثقة الاسلام نورى نوَّرَ اللّهُ مَرْقَدَهُ در کتاب دارُ السَّلام از شیخ خود مرحوم خُلْد مَقام عالم ربّانى جناب حاجّ ملاّ فتحعلى سلطان آبادى (ره ) نقل فرموده که فاضل مقدّس آخوند مُلاّ محمّد صادق عراقى در غایت سختى و پریشانى و بدحالى بود و به هیچ وجه براى او گشایشى نمیشد تا آنکه شبى در خواب دید که در یک وادى خیمه بزرگى با قبّه سر پا است پرسید این خیمه از کیست گفتند از کهف حصین و غیاث مضطرّ مستکین حضرت قائم مهدى و امام منتظر مرضى عَجَّلَ اللّهُ فَرَجَهُ مى باشد پس به تعجیل خدمت آن حضرت مشرّف گردید و سختى حال خود را به آن حضرت عرض کرد و از آن بزرگوار دعائى براى گشایش کار و رفع غمّ خویش خواست آن حضرت او را حواله فرمود به سیدى از اولاد خود و اشاره فرمود به او و به خیمه او، آخوند از خدمت آن حضرت بیرون شد و رفت بهمان خیمه که حضرت به آن اشاره فرموده بود. دید سید سَنَد وحِبْر مُعْتَمَد عالم اَمْجَد مُؤَیدْ جناب آسید محمّد سُلطان آبادى است درآن خیمه و در روى سجّاده نشسته مشغول دعا و قرائت است آخوند بر سید سلام کرد و حکایت حال را براى او نقل کرد پس سید براى گشایش امر و وسعت رزق او را دعائى تعلیم نمود پس از خواب بیدار شد در حالى که آن دعا در خاطر او بود و قصد کرد خانه سید را و پیش از این خواب آخوند از سید مُنافر و تارک او بود بجهتى که آنرا ذکر نمى کرد پس چون بخدمت سید رسید او را بهمان نحو که در خواب دیده بود دید در مصلاى خود نشسته مشغول ذکر و استغفار است سلام کرد سید جواب سلام داد و تبسّمى نمود مثل آنکه از قضیه مطّلع باشد پس آخوند براى گشایش امر خویش دعائى خواست پس سید تعلیم او نمود همان دعائى را که در خواب به او تعلیم فرموده بود پس آخوند مشغول به آندعا شد به اندک زمانى دنیا از هر طرف به او روى آورد و از سختى و بدحالى بیرون آمد و مرحوم حاج ملا فتحعلى رَحْمَةُ اللّهِ عَلَیهِ سید را مدح مى کرد مدح بلیغى و او را ملاقات کرده بود و مقدارى از زمان هم شاگردى او نموده بود امّا آنچه را که سید تعلیم آخوند کرده بود در خواب و بیدارى پس سه چیز است اوّل آنکه در عقب فجر دست بر سینه گذارد و هفتاد مرتبه یا فَتَّاحُ بگوید دوّم مواظبت کند بخواندن این دعا که در کافى است حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَاله تعلیم فرمود آنرا به مردى از صحابه که مبتلا بود بناخوشى و پریشانى و از برکت خواندن این دعا به اندک زمانى ناخوشى و پریشانى از او برطرف شد.
لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ تَوَکلْتُ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لا یمُوتُ وَ
جنبش و نیرویى مگر بوسیله خدا نیست توکل کردم بر (خداى ) زنده اى که نمیرد و
الْحَمْدُ للّهِ الَّذى لَمْ یتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یکنْ لَهُ شَریک فِى الْمُلْک وَ لَمْ
ستایش خاص خدایى است که فرزندى نگیرد و شریکى در فرمانروایى ندارد و خوارى
یکنْ لَهُ وَلِىُّ مِنَ الذُّلِّ وَ کبِّرْهُ تَکبیراً
ندارد تا نیازمند یاور باشد و به نحو کامل او را بزرگ شمار

سجده شکر و دعاهای طلوع و غروب آفتاب

سوّم در عقب نمازهاى صبح بخواند دعائى را که از شیخ ابن فهد نقل شد و این اَوْراد را باید غنیمت شمرد و بخواندن آن مواظبت نمود و از فوائد آن غفلت ننمود، و بدانکه سجده شکر بعد از نمازها مستحبّ مؤ کد است و دعا و اذکار بسیار در آنحال وارد شده و از حضرت امام رضا علیه السلام منقول است که اگر خواهى صد مرتبه شُکرا شُکراً بگو و اگر خواهى صد مرتبه عَفْواً عَفْواً و نیز از آن حضرت منقول است که کمتر آنچه در این سجده گویند آن است که سه مرتبه بگویند شُکراً لِلّهِ و نیز بدان که در وقت طلوع آفتاب و وقت غروب ادعیه و اذکار بسیار از حضرت رسول خداصَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَاله و ائمه طاهرین عَلیهمُ السلام مأثور گردیده است و تحریص و ترغیب بیشمار بر محافظت این دو وقت در آیات و اخبار وارد شده است و ما در این مختصر بذکر چند دعاى معتبر اکتفا مى کنیم اوّل مشایخ حدیث بسندهاى معتبره از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده اند که فریضه و واجبست بر هر مسلمان که ده مرتبه پیش از طلوع آفتاب و ده مرتبه پیش از غروب این دعا را بخواند :
لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ لا شَریک لَهُ لَهُ الْمُلْک وَ لَهُ الْحَمْدُ یحیى وَ
معبودى جز او نیست که یگانه است و شریکى ندارد فرمانروایى و ستایش خاص او است زنده کند و
یمیتُ وَ یمیتُ وَ یحْیى وَ هُوَ حَىُّ لا یمُوتُ بِیدِهِ الْخَیرُ وَ هُوَ عَلى کلِّ شَى ءٍ قَدیرٌ
بمیراند و بمیراند و زنده کند و او است زنده اى که نمیرد هر چه خیر است بدست او است و او بر هر چیز توانا است

و در بعضى از روایاتست که اگر ترک شود قضا کنید که لازمست. دوّم: و نیز از آن حضرت در روایات معتبره وارد شده که پیش از طلوع و غروب آفتاب ده مرتبه بگو :
اَعُوذُ بِاللّهِ السَّمیعِ الْعَلیمِ مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطینِ وَ اَعُوذُ باللّهِ اَنْ
پناه برم به خداى شنواى دانا از وسوسه هاى درونى شیاطین و پناه برم از اینکه
یحْضُرُونِ اِنَّ اللّهَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ
نزدم حاضر شوند و براستى اوست خداوندى که شنوا و دانا است

سیم: نیز از آن حضرت روایت شده که چه مانع است شما را که در هر صبح و شام سه مرتبه این دعا را بخوانید:
اَللّهُمَّ مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الاَبْصارِ ثَبِّتْ قَلْبى عَلى دینِک وَ لاتُزِغْ قَلْبى بَعْدَ اِذْ
اى خداى گرداننده دلها و دیده ها دل مرا بر دین خود ثابت گردان و پس از آنکه هدایتم کردى دلم را منحرف مکن و
هَدَیتَنى وَهَبْ لى مِنْ لَدُنْک رَحْمَةً اِنَّک اَنْتَ الْوَهّابُ وَ اَجِرْنى مِنَ
از نزد خویش رحمتى به من ببخش که همانا تو بخشایشگرى و از
النّارِ بِرَحْمَتِک اَللّهُمَّ امْدُدْ لى فى عُمْرى وَ اَوْسِعْ عَلَىَّ فى رِزْقى
آتش دوزخ به رحمت خویش پناهم ده خدایا عمرم را دراز کن و در روزیم فراخى ده و رحمتت را بر من
وَ انْشُرْ عَلَىَّ رَحْمَتَک وَ اِنْ کنْتُ عِنْدَک فى اُمِّ الْکتابِ شَقِیاً
بگستران و اگر من در کتاب (و دفتر) اصلى (لوح ) پیش تو تیره بخت و شقى هستم
فَاْجَعْلنى سَعیداً فَاِنَّک تَمْحُو ما تَشاَّءُ وَ تُثْبِتُ وَ عِنْدَک اُمُّ الْکتابِ
پس مرا خوشبخت گردان که البته تو هر چه را خواهى محو کنى و هر چه را خواهى اثبات و کتاب اصلى نزد تو است.

چهارم: نیز از آن حضرت منقول است که در هر صبح و شام این دعا را بخوان :
اَلْحَمدُ لِلّهِ الَّذى یفْعَلُ ما یشاَّءُ وَ لا یفْعَلُ ما یشاَّءُ غَیرُهُ اَلْحَمْدُ لِلّهِ کما یحِبُّ اللّهُ
ستایش مخصوص خدایى است که مى کند آنچه بخواهد و دیگرى چنان نیست که هر چه خواهد بکند ستایش او راست چنانچه
اَنْ یحْمَدَ الْحَمْدُ لِلّهِ کما هُوَ اَهْلُهُ اَللّهُمَّ اَدْخِلْنى فى کلِّ خَیرٍ اَدْخَلْتَ
دوست دارد که ستایش شود ستایش خاص اوست چنانچه شایسته آنست خدایا مرا در هر خیرى که محمد و آلش را در آن
فیهِ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ اَخْرِجْنى مِنْ کلِّ شَرٍّ اَخْرَجْتَ مِنْهُ مُحَمَّداً
درآورده اى درآور و بیرونم آور از هر شرى که محمد و آلش را از آن بیرون آورده اى
وَ آلَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ
درود خدا بر محمد و آلش باد

پنجم در هر صبح و شام ده مرتبه بگو :
سُبْحانَ اللّهِ وَ اَلْحَمْدُ لِلّهِ وَ لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَ اللّهُ اَکبَرُ
منزه است خدا و ستایش خاص خدا است و معبودى جز خدا نیست و خدا بزرگتر است
و از جمله دعاهاى در این دو وقت دعاى عَشَرات است که بعد از این خواهد آمد.

فصل سوّم

دعاهاى ایام هفته

دعاى روز یکشنبه
بسم الله الرحمان الرحیم
بنام خداى بخشاینده مهربان
بِسْمِ اللّهِ الَّذى لا اَرْجُو اِلاّ فَضْلَهُ وَ لا اَخْشى اِلاّ عَدْلَهُ وَ لا اَعْتَمِدُ اِلاّ
بنام خدایى که جز فضلش امیدى ندارم و جز عدلش از چیزى ترس ندارم و جز به گفته او اعتماد ندارم و جز
قَوْلَهُ وَ لا اُمْسِک اِلاّ بِحَبْلِهِ بِک اَسْتَجیرُ یا ذَا الْعَفْوِ وَ الرِّضْوانِ مِنَ
به رشته (بندگى و اخلاص ) او چنگ نزنم اى داراى گذشت و خوشنودى به تو پناه برم از
الظُّلْمِ وَ الْعُدْوانِ وَمِنْ غِیرِ الزَّمانِ وَ تَواتُرِ الاْحْزانِ وَ طَوارِقِ
ستم و دشمنى (خلق ) و از دگرگونیهاى روزگار و پى درپى رسیدن اندوهها و
الْحَدَثانِ وَ مِنِ انْقِضاَّءِ الْمُدَّةِ قَبْلَ التَّاَهُّبِ وَ الْعُدَّةِ وَ اِیاک اَسْتَرْشِدُ
حوادث ناگوار شب و از سپرى شدن عمر قبل از آمادگى و توشه گیرى و تنها از تو راهنمایى مى جویم
لِما فیهِ الصَّلاحُ وَ الاِْصْلاحُ وَ بِک اَسْتَعینُ فیما یقْتَرِنُ بِهِ النَّجاحُ وَ
براى آنچه صلاح و اصلاح من در آنست و از تو یارى طلبم در (رسیدن به ) آنچه مقرون به کامیابى و
الاِْنْجاحُ وَ اِیاک اَرْغَبُ فى لِباسِ الْعافِیةِ وَتَمامِها وَ شُمُولِ
کامروایى است و از تو امید دارم براى پوشش لباس تندرستى کامل و شمول
السَّلامَةِ وَ دَوامِها وَ اَعُوذُ بِک یا رَبِّ مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطینِ وَ
سلامتى دائم و پناه مى برم به تو اى پروردگار از وسوسه هاى شیاطین و
اَحْتَرِزُ بِسُلْطانِک مِنْ جَوْرِ السَّلاطینِ فَتَقَبَّلْ ما کانَ مِنْ صَلاتى
احتراز جویم بوسیله سلطنت تو از ستم سلاطین پس (اى خدا) نماز
وَ صَوْمى وَ اجْعَلْ غَدى وَ ما بَعْدَهُ اَفْضَلَ مِنْ ساعَتى وَ یوْمى وَ
و روزه ام را بپذیر و فرداى من و مابعد آنرا بهتر از این ساعت و امروزم قرارده و
اَعِزَّنى فى عَشیرَتى وَ قَوْمى وَ احْفَظْنى فى یقْظَتى وَ نَوْمى فَاَنْتَ
مرا در میان فامیل و خویشانم عزیز گردان و مرا در بیدارى و خوابم حفظ کن که تویى
اللّهُ خَیرٌ حافِظاً وَ اَنْتَ اَرْحَمُ الرّاحِمینَ اَللّهُمَّ اِنّى اَبْرَءُ اِلَیک فى
خدایى که بهترین نگهبانى و تو مهربانترین مهربانانى خدایا من بسوى تو بیزارى جویم و در این
یوْمى هذا وَ ما بَعْدَهُ مِنَ الاْحادِ مِنَ الشِّرْک وَ الاِلْحادِ وَ اُخْلِصُ لَک
روز و روزهاى یکشنبه دیگر از شرک و بى دینى و دعایم را براى تو خالص مى کنم تا

دُعاَّئى تَعَرُّضاً لِلاِجابَةِ وَ اُقیمُ عَلى طاعَتِک رَجاَّءً لِلاِثابَةِ فَصَلِّ
در معرض اجابت قرار گیرد و همچنان بر اطاعتت پایدارى مى کنم پس
عَلى مُحَمَّدٍ خَیرِ خَلْقِک الدّاعى اِلى حَقِّک وَاَعِزَّنى بِعِزِّک الَّذى
درود فرست بر محمد بهترین خلق خود آنکه (مردم را) بسوى حقانیتت خواند و مرا به عزت
لایضامُ وَ احْفَظْنى بِعَینِک الَّتى لا تَنامُ وَ اخْتِمْ بِالاِنْقِطاعِ اِلَیک
تزلزل ناپذیرت عزیز گردان و به دیده ات که هرگز نخوابد حفظ کن و ببریدن از خلق و توجه بسوى
اَمْرى وَ بِالْمَغْفِرَةِ عُمْرى اِنَّک اَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحیمُ
خودت کارم را به پایان رسان و عمرم را قرین به آمرزش به اتمام رسان که همانا تویى آمرزنده مهربان